در روز 5 ربيع الأول، سنة 117، عقيله قريش، حضرت سكينه (عليهاالسلام) دختر حضرت امام حسين(عليه السلام)، در مدينه وفات يافت.


ابوالفرج گفته كه حضرت سكينه (عليهاالسلام) در شب وفات كرد. حركت جنازه از شب تا صباح تأخير افتاد، محمد بن عبدالله، نفس زكيه، چهار صد دينار، عطارى را داد و عطر و عود خريد و در پيرامون سرير حضرت سكينه (عليهاالسلام) در مجمره ها گذاشت و سوزانيد و هم روايت كرده از آن مخدره كه فرموده: پدرم با عمويم حضرت امام حسن مجتبي(عليه السلام) در حق من و مادرم فرمود:


 

             ** لعـمـرك انـنى لا حـب دارا ** 
                                           ** تكون بها سكينة و الرباب ** 


             ** احبهـما و ابـذل جـل مـالى ** 
                                           ** وليس لعاتب عندى عتاب **


 

والده اش حضرت رباب(عليهاالسلام) دختر امرءالقيس است كه او نيز مادر همان طفل رضيع، حضرت علي اصغر(عليه السلام) است كه در كربلا، بزخم تير، شهيد گشت و حضرت رباب(عليهاالسلام) را بعد از شهادت سيدالشهداء حضرت امام حسين(عليه السلام)، اشراف قريش، خواستگارى كردند كه ابداً اجابت نكرد و گفت: من بعد از مواصلت با پيغمبر با كس ديگر، مواصلت نكنم و بعد امام حسين (عليه السلام) شوهرى ديگر نخواهم و در مجلس ابن زياد(لعنةالله عليه) چون نظرش بر سر شوهرش افتاد، بى تاب شده و آن سر را گرفت و بوسيد و در كنار خود نهاد و نوحه سرائى كرد و گفت:

 

               ** واحسينا فلانسبت حسينا ** 
                                            ** قـصـدتـه اسـنة الا عـدآء ** 

               ** غـادروه بـكربلا صـريـعا ** 
                                            ** لاسقى الله جانبى كربلاء **


 

حضرت رباب(عليهاالسلام) بعد از واقعه كربلا، يكسال زياده زنده نماند و لايزال در گريه و سوگوارى گذرانيد و از آفتاب، به سايه نيامد تا وفات يافت.


ابن اثير در كامل گفته كه قولى است كه حضرت رباب(عليهاالسلام) يكسال سر قبر امام حسين (عليه السلام) اقامت نمود و پس آن، عود كرد به مدينه و از غصه و حزن بر آنحضرت وفات يافت.

 


 

منبع: کتاب فيض العلام فى عمل الشهور و وقايع الايام/ مؤلف: مرحوم حاج شيخ عباس قمي /باب هفتم: وقايع و اعمال ماه ربيع الأول.

 




 

 

 

**اللّهم عجّل لوليک الفرج**