آبروی ما بوَد، از آبروی فاطمه(س)
«ألسَّلامُ عَلَيکِ أيَّتُهَا الصِّدّيقَة الشَّهِيدَة»
** یافاطمه(س) من عقده دل وا نکردم **
** گشتم ولی قـبــر تو را پـیدا نکردم **
** چـشـم انـتـظارم، مـهـدی(عج) بیـاید **
** تـا تـــربـــتـــت را، پــیــدا نـمــایــد **
آری!زخم های مادر، مرهم نبیند، مگر آن که مولایمان گرد غربت از ذوالفقار برگیرد و با ندای:
« أنا الصَمصامُ المُنتَقِم »
منم شمشیر برّان انتقام!
انتقام بزرگ مظلومه تاریخ را بستاند.
آری، همه میدانیم که سرخی چشم به خون نشسته حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را مرهمی نیست، مگر دستان موعود مادر.
«یــَــا صـَــاحــِــبَ الــــَّزمـــَـانِ (عج)»
** ظلمت گرفت روی زمین را، ضیاء کجاست؟ **
** گمـراه گشته اهل جهان، رهنما کجاست؟ **
** محسن(ع) بخواب و دیده زهرا(س) در انتظار **
** صمـصام منتقم، پسر مرتضی(ع) کجاست؟ **
منبع شعر: کتاب زمزمه هاي مرحوم حاج احمد دلجو، ص۱۸۸.
*** بـيـت الأحـزان***
http://ya-zahra530.blogfa.com
با عنوان «دعای عظیم الشّأن صَنَمَی قریش» بروز است.
«اللّهم العن الجبت والطّاغوت»