«حضرت امام حسين(عليه السلام) كعبه حقيقى است.» (۱)

خدائی هرچی دارم،ازکرم نیگاته*خلقت کعبه هم از وجود کربلاته

X در ميان مساجد و عبادتگاهها، نخستين خانه پرشكوهى كه براى مردم برپا شد، كعبه بود و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز بدان جهت كه از پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله وسلم) است و پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) از امام حسين(عليه السلام)، از نظر مقام بسان كعبه است. (۲)



X دوّمين امتياز خانه خدا اين است كه در سرزمين پربركت مكّه، بهترين و شريف ترين نقطه روى زمين قرار  گرفته است و حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) نيز از نظر ريشه و اصالت، به پرشرافت ترين و افتخار آفرين ترين نقطه، پيوند مى خورد، همين گونه از نظر شهادتگاه و بارگاه ملكوتى اش. (۳)
آرى! به تعبير آن شاعر شيفته: ومن حديث كربلا والكعبه  يعني: از حديث مفاخره كعبه و كربلاء، برترى سرزمين كربلاء آشكار گرديد. (۴)



X كعبه پرشكوه را، ابراهيم(عليه السلام) به دستور خداوند و به دست تواناى خويش بنياد كرد و آنجا در حقيقت ساخته دست دوست خداست و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز گوشت و پوست و خون مقدّسش از حبيب خدا، حضرت محمّد مصطفي(صلى الله عليه وآله وسلم) است و مقام حضرت محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم)، فراتر از ابراهيم(عليه السلام) است، چرا كه خليل كجا و مقام حبيب كجا؟

 

X خداوند عزوجل همانگونه كه در قرآن مجيد تعبير مى فرمايد، كعبه را براى جهانيان وسيله هدايت ساخت و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز براى جهانيان مايه هدايت و نجات است، چرا كه آن گرامى مرد جهان بشريّت، با جانفشانى تمام عيار خود، دين نياى بزرگش حضرت محمّد مصطفي(صلى الله عليه وآله وسلم) را از خطر سهمگين ارتجاع و جاهليّت اموى  نجات بخشيد و در پرتو شهادت او بود كه مذهب اهل بيت(عليهم السلام) و راه و رسم خاندان وحى و رسالت آشكارگرديد.
آرى ! به حق بايد نيايش كرد كه: (بار خدايا! حسين(عليه السلام) خون قلب مقدّسش را در راه تو هديه كرد  تا بندگانت را از تاريكى و سرگردانى دروادى جهالت و ضلالت نجات بخشد ... .) (۵)



X خداوند اطراف كعبه پرشكوه را، حرم قرار داد و مقرّر فرمود كه در قلمرو حرم نه چيزى شكار گردد و نه كوچ  داده شود، نه درختى قطع گردد و نه گياهى چيده شود و نه گمشده اى را جز مسئول آن دست بزند.
خداوند براى شهادتگاه و مدفن شريف حضرت سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام)، حرم قرار داد و تربت مقدّس او را محترم ساخت و با اينكه خوردن خاك تحريم شده است، خوردن از تربت او را براى شفا اجازه داد. (۶)

 

X خداوند طواف بر گرد كعبه را از اركان اسلام قرار داد و فرمود:
... وَلِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ اِلَيْهِ سَبيلاً

براى خدا، حجّ آن خانه بر كسانى كه قدرت رفتن به سوى آن را داشته باشند واجب است و آنكه انجام ندهد  از اركان اسلام كاسته است. و زيارت حضرت امام حسين(عليه السلام) را نيز خداوند از اركان اسلام و از پايه هاى ايمان مقرّر فرمود و در روايت آمده  است كه: ترك كننده زيارت آن حضرت، ايمانش ناقص،(۷) و حرمت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) را شكسته و در حقّ او ستم  كرده است. (۸)

 

X در مسجدالحرام و اطراف كعبه، مسافر مى تواند نماز خويش را تمام بخواند و نيز مى تواند نمازهاى  نافله اى را كه در مسافرت نمى خواند بجا آورد و اين به دليل امتياز و شرافت بخشيدن به اين خانه هدايت و  بركت است و در كنار قبر حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز در يك محدوده خاصّى، مى توان در هنگام سفر، نماز خويش را تمام خواند. (۹)


 

X مكّه و سرزمين آن امّ القرى است و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز پدر گرانمايه امامان نور(عليهم السلام) است و اين امتيازى است كه خداوند در برابر فداكارى و نقش پرشكوه حضرت سيدالشهداء(عليه السلام) در نجات اسلام بدو ارزانى داشته است. (۱۰)



X نظاره متفكّرانه بر كعبه، براى آنانكه به حق امامان معصوم(عليهم السلام) عارف باشند، باعث آمرزش همه گناهان مى گردد و اندوه دنيا و آخرت را برطرف مى سازد. (۱۱) همين گونه نگرش عارفانه و عاشقانه بر سيد و سالار شهيدان امام حسين(عليه السلام) بزرگترين و شكوهمندانه ترين عبادت خداست. (۱۲)

 

X خداوند، مكّه را پديد آورد و پيش از گسترش بخشيدن به زمين، آن را به عنوان سرزمين مبارك و پر احترام  برگزيد، امّا در مورد كربلاء در روايت آمده است كه: (خداوند هزاران سال پيش از آفرينش سرزمين مكّه و كعبه  آنجا را به عنوان حرم امن و پربركت، برگزيد و در هنگام زلزله رستاخيز به فرمان خدا، كه همه زمين را فرا مى  گيرد و به حركت درمى آورد، کربلاء اين سرزمين مبارك همانگونه كه اينك صاف ونورانى است بالا مى رود و به صورت بوستانى پرطراوت و زيبا، از بوستانهاى بهشت و بهترين جايگاههاى بهشت برين پديدار مى شود كه  در آنجا جز پيام آوران و سفيران بلند مرتبه خداوند جاى نخواهند داشت و در ميان باغها و بوستانهاى پرطراوت و زيباى بهشت بسان ستاره اى درخشان در ميان ستارگان، نورافشانى خواهد كرد به گونه اى كه نور و  درخشندگيش ديدگان بهشت نشينان را خيره خواهد ساخت و در همان شرايط ندا در خواهد داد كه: هان!  بدانيد كه من کربلاء آن سرزمين مقدّس و پاكيزه و پربركت خدايم كه پيشواى شهيدان و سالار جوانان بهشت  نشين را در برگرفتم. (۱۳)

 

X کعبه، آن خانه مبارك، امتيازى به عنوان(حطيم) دارد كه به بركت آن، گناهان بندگان توبه كار فرو ريخته و مورد بخشايش ‍ قرار مى گيرند و  حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) نيز به بركت توسّل خالصانه و عارفانه به وجود مقدّسش گناهان گذشته و آينده فرد توبه كار مورد بخشايش قرار مى گيرد و بسان روزى مى شود كه از مادرش ولادت يافته بود. (۱۴)

 

X خداوند عزوجل براى انجام فريضه حجّ و طواف بر گرد كعبه، بهترين ماهها را برگزيد و انجام حجّ و طواف بر گرد اين خانه مبارك را، علاوه بر انجام عمره در طول سال، در اين ماههاى مخصوص و روزهاى مخصوص، مقرّر فرمود و براى زيارت حضرت سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام) نيز علاوه بر همه طول سال همين روزها و ماهها را برگزيد فراتر از اين در روايت است كه در روز عرفه، پيش از اينكه به عرفات و به گرد آمدگان در آن مكان مقدّس نظر كند، نخست به شيفتگان و زائران عارف و خالص كوى حسين بن علي(عليهما السلام) نظر لطف میاندازد. (۱۵) 

 

X خداوند متعال بر كسانى كه به نيّت حجّ و طواف بر گرد اين خانه مبارك، حركت مى كنند مقرّراتى قرار داد از آن جمله: بستن احرام، ترك علايق دنيوى چون ثروت، زن، زينت، بوى خوش، سرمه كشيدن، زير سايه  رفتن، لباس پوشيدن و ....
براى زائران كوى سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام) نيز توصيه شده است كه با وانهادن تجملاّت و علايق مادّى و با حالت تشنگى و گرسنگى با اندوه و غم كه يادآور شهادت آن گرامى و يارانش باشد، به صورت سوگوار بر او، به كويش  بشتابند. (۱۶)

 

X كعبه، هرگز در شبانه روز بدون طواف كننده و زائر نمى ماند و حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) نيز از روز شهادت تاكنون، بدون زائراني از آدميان و فرشتگان ... و ديگر موجودات جهان ما و جهانهاى ديگر، نبوده است. (۱۷)

 

 

 

 


(۱) سوره نور، آيه 36. (فى بُيُوتٍ اَذِنَ اللّهُ اَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ....)
(۲) بحارالانوار، ج 25، ص 6 و ج 36، ص 73.
(۳) بحارالانوار، ج 101، ص 106.
(۴) حديث مفاخره در بحارالانوار، ج 101، ص 108 آمده است .
(۵) (... وبذل مهجتة فيك ، ليستنفذ عبادك من الجهالة ....) بحارالانوار، ج 101، ص 331.
(۶) بحارالانوار، ج 101، ص 111.
(۷) بحارالانوار، ج 101، ص 4.
(۸) بحارالانوار، ج 101، ص 14.
(۹) بحارالانوار، ج 98، ص 84.
(۱۰) بحارالانوار، ج 44، ص 221.
(۱۱) بحارالانوار، ج 99، ص 62.
(۱۲) بحارالانوار، ج 43، ص 309.
(۱۳) بحارالانوار، ج 101، ص 108.
(۱۴) بحارالانوار، ج 101، ص 20 و 21.
(۱۵) بحارالانوار، ج 101، ص 85.
(۱۶) بحارالانوار، ج 101، ص 140 و 148.
(۱۷) بحارالانوار، ج 101، ص 60.

 

 

 

 

**اللهم عجل لوليک الفرج**