جزاء آنکه ماه مبارک رمضان را روزه بگیرد.
رئیس المحدثین در فقه به اسناد خود از حسن ابن علی بن ابیطالب(علیه السلام) روایت نموده که طایفه ای از یهود خدمت حضرت محمّد مصطفی (صلی الله علیه وآله وسلم) مشرف شده و اعلم آنها از آن بزرگوار از مسائل چندی سؤال کرد،از جمله سؤال نمود از علت وجوب صوم بر بندگان از امت آن بزرگوار در مدت سی روز،حال آنکه بر سایر امم زیاده از سی روز روزه واجب است.
پس آنحضرت در جواب او فرمودند:چون آدم از شجره منهیه تناول نمود آنچه خورده بود باقی ماند در شکم او تا سی روز.پس واجب کرد باریتعالی بر ذریه او صوم را و جوع و عطش را تا سی روز که غرامت از فعل آدم باشد و آنچه را که در شب از اکل و شرب و غیر اینها مرتکب میشوند تفضیلی است از جانب باریتعالی بر ایشان و به همین قسم روزه واجب بود بر خود آدم و آنچه را که باریتعالی بر خود آدم واجب کرده بود بر امت من واجب کرده پس حضرت آیه مبارکه فوق(سوره بقره،آیه ۱۸۳) را تلاوت فرمودند.
پس آن یهودی عرض کرد صدقت یا محمد. پس جزاء آنکه ماه رمضان را روزه بگیرد چیست؟
حضرت فرمودند: نیست هیچ مؤمنی که روزه بگیرد ماه مبارک رمضان را " احتساباً و امتثالاً لامر الله " الا آنکه واجب می گرداند خدای تعالی از برای او هفت خصلت را :
اوّل: ذوب میگرداند حرام را که در جسد او باشد.
دوّم: نزدیک می شود به سوی رحمت باری تعالی.
سوّم: این صومش کفاره است از برای خطای پدرش آدم و باعث خشنودیش است از او.
چهارم: آسان می نماید بر او سکرات موت را.
پنجم: این روزه اش امان است او را از گرسنگی و تشنگی روز قیامت.
ششم: عطا می نماید باری تعالی او را برات آتش جهنّم.
هفتم: او را اطعام می نماید از طیبّات و اغذیه لذیذه او.
(نقل از کتاب:خزینة الجواهر ، ص۲۴۷)
"یا صاحب الزّمان عجّل ظهورک"