امام محمد باقر(علیه السلام) فرمودند: کمال کامل، فهم در دین است؛
و صبر بر ناگواری؛ و اندازه گیری خرج زندگانی. ^(۱)

                                                                                                                              ^{(۱) تحف العقول، ص301، ح3.}

*************************

وَ قالَ یَوماً رَجُلٌ عِندَ الإمام الباقِرُ(عَلَیهِ السَّلام): أللّهم أغنِنا عَن جَمیعِ خَلقِک.
فَقالَ أبُوجَعفَر(عَلَیهِ السَّلام): لاتَقُل هکَذا. وَلکِن قُل: أللّهُمَ
أغنِنا عَن شِرارِ خَلقِک، فَإنَّ المُؤمِنُ
لایَستَغني عَن أخیهِ.

روزی مردی در نزد امام محمد باقر(علیه السلام) گفت: بارخدایا!
ما را از خلقت بی نیاز کن. امام محمد باقر(علیه السلام)
فرمودند: چنین مگو ولی بگو: بارخدایا! ما را از
بدان خَلقت، بی نیاز کن. زیرا مؤمن از
برادر خود، بی نیاز نتواند بود. ^(۲)

                                                                                                                             ^{(۲) تحف العقول، ص301، ح6.}

*************************

قالَ الباقِرُ(عَلَیهِ السَّلام): إنَّ اللهَ کَرِه إلحَاح النّاس بَعضهم عَلَی بَعض
فِي المَسألَةِ وَ أحبَّ ذَلِکَ لِنَفسهِ. إنَّ الله جلَّ ذکره
یُحِبُّ أن یَسأل وَ یطلب ما عِندَه.

امام محمد باقر(علیه السلام) فرمودند: خدا را بد آید که مردم
در خواهش از یکدیگر اصرار ورزند، ولی اصرار را در
سؤال از خودش دوست دارد. خدا جلّ ذکره،
دوست دارد که از او سؤال شود، و آن
چه نزد اوست طلب شود.^(۳)

                                                                                                                               ^{(۳) تحف العقول، ص302، ح14.}

*************************

قالَ الباقِرُ(عَلَیهِ السَّلام): أربَعَ مِن کُنُوز البِرِّ: کِتمَان الحَاجَة؛ وَ کِتمَان الصَّدَقَة؛
وَ کِتمَان الوجَع؛ وَ کِتمَان المُصیبَة.

امام محمد باقر(علیه السلام) فرمودند: چهارند که از گنج نیکوئی اند:
نهان داشتن حاجت؛ و نهان داشتن صدقه؛ و نهان
داشتن درد؛ و نهان داشتن مصیبت. ^(۴)

                                                                                                                                ^{(۴) تحف العقول، ص305، ح29.}

*************************

قالَ الباقِرُ(عَلَیهِ السَّلام): أنَّ الله یَتَعَهّد عَبده المُؤمِن بِالبَلاء کَما
یَتَعَهّد الغَائِب أهله بِالهدِیّّة وَ یحمِیه عَن الدُّنیا
کَما یحمي الطَبیب المَریض.

امام محمد باقر(علیه السلام) فرمودند: راستی خدا بنده مؤمنش را
با بلا مورد لطف قرار دهد، چنان چه غائبی هدیه برای
اهل خود بـفرستد و او را از دنـیا پرهـیز دهد
چنانچه طبیب،مریض را پرهیز دهد.^(۵)

                                                                                                                                ^{(۵) تحف العقول، ص310، ح61.}

*************************

« لیلة الرغائب »

شب جمعه اول ماه رجب را « لیلة الرغائب » می گویند و از برای آن عملی از حضرت رسول(صلی الله علیه و آله وسلم) وارد شده با فضیلت بسیار که سید در اقبال و علامه در اجازه نبی زهره، نقل کرده اند.

از جمله فضیلت « لیلة الرغائب » آنکه گناهان بسیار، به سبب او آمرزیده شود و آنکه هر که این نماز را بگذارد، چون شب اول قبر او شود، حقتعالی بفرستد ثواب این نماز را بسوی او به نیکوترین صورتی با روی گشاده و درخشان و زبان فصیح. پس به او گوید ای حبیب من، بشارت باد تو را که نجات یافتی از هر شدت و سختی؛ گوید تو کیستی؟ بخدا سوگند که من روئی بهتر از روی تو ندیدم و کلامی شیرین تر از کلام تو نشنیده ام و بوئی بهتر از بوی تو نبوئیدم.

گوید من ثواب آن نمازم که در شب « لیلة الرغائب » در فلان سال بجا آوردی. آمدم امشب به نزد تو تا حق تو را اداء کنم و مونس تنهایی تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود، من سایه بر سر تو خواهم افکند در عرصه قیامت. پس خوشحال باش که خیر از تو معدوم نخواهد شد هرگز.

و کیفیت نماز آنچنان است که روز پنجشنبه اول ماه رجب را روزه میداریم، چون شب جمعه داخل شود، ما بین نماز مغرب و عشاء، دوازده رکعت نماز میگذاری. هر دو رکعت به یک سلام. و در هر رکعت از آن یک مرتبه « حَمد » و سه مرتبه « إنّا أنزَلناهُ » و دوازده مرتبه « قُل هُوَ اللهُ اَحَدٌ » میخوانی و چون فارغ شدی از نماز هفتاد مرتبه میگوئی:

« اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ النَّبيِّ الاُمّي وَ عَلی آلِهِ »
(خدایا رحمت فرست بر حضرت محمد"صلی الله علیه و آله وسلم" پیغمبر امی و بر آلش )

پس به سجده میروی و هفتاد مرتبه میگوئی:

 « سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ المَلائِکَةِ وَ الرُّوحِ »
( بسیار منزه و بسیار پاک است پروردگار ملائکه و روح )

پس سر از سجده برمیداری و هفتاد مرتبه میگوئی:

 « رَبِّ اغفِر وَ ارحَم وَ تَجاوَز عَمّا تَعلَمُ إنَّکَ أنتَ العَلیُّ الأعظَمُ »
( پروردگارا بیامرز و رحم کن و بگذر از آنچه میدانی، زیرا تو والا و بزرگی )

پس باز به سجده میروی و هفتاد مرتبه میگوئی:

« سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ المَلائِکَةِ وَ الرُّوحِ »
( بسیار منزه و بسیار پاک است پروردگار ملائکه و روح )

پس حاجت خود را میطلبی که انشاء الله برآورده خواهد شد.

                                                                                       « نقل از: مفاتیح الجنان »

**اللّهم عجّل لوليک الفرج**