« فاطمة بضعة منّي من آذاها فقد آذاني و من آذاني فقد آذی الله»
فاطمه(س) پارۀ تن من است،هرکس او را برنجاند مرا رنجانده و هرکس مرا برنجاند بتحقیق خدارا رنجانیده است.

پيامبراکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) براي تشخيص مؤمن از منافق ميزان هايي قرار داده بود. يکي از علامات مؤمن رضايت پيامبر(صلي الله عليه وآله وسلم) از وي و از علامات منافق خشم پيغمبرخدا(صلي الله عليه وآله وسلم) با وي بود که رضايت و غضب وي از غضب و رضايت خداوند جدا نيست؛ و رضايت و خشم پيامبراکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) با رضايت و خشم حضرت فاطمه زهراء(سلام الله عليها) نيز ارتباط دارد.

همانگونه که خود پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم) فرمود: کسي که فاطمه(سلام الله عليها) را راضي کند، رضايت مرا به دست آورده و کسي که او را به خشم آورد مرا به خشم آورده.

بلکه رضايت و خشم حضرت فاطمه زهراء(سلام الله عليها)، مستقيماً با رضايت و خشم خدا ارتباط دارد. چنانکه پيامبراکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) فرمود:

«خداوند با رضايت فاطمه(سلام الله عليها) راضي ميشود و با غضب اوغضبناک ميشود.»

صدور اينگونه فرمايشات از پيامبراکرم(صلي الله عليه وآله وسلم) باعث گرديده بود که توجه مردم جلب شود و در دل ها اثري خاص بگذارد، از اينجا بود که عمر(لعنة الله عليه) و ابوبکر(لعنة الله عليه) از کار خود و ستمي که نسبت به حضرت فاطمه زهراء(سلام الله عليها) کرده بودند و باعث خشم وي شده بود به وحشت افتادند و در صدد برآمدند تا حضرت فاطمه زهراء(سلام الله عليها) را از خود راضي کنند. براي دست يابي به اين کار به اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) متوسل شدند، ولي دير شده بود و پشيماني سودي نداشت.

آنها از ظلم و ستمشان وقتي اظهار پشيماني کردند که حضرت فاطمه زهراء(سلام الله عليها)، حجت را بر آنها تمام کرد و خودشان اعتراف کردند که به بي بي عالمين ستم کرده اند.

آري! حضرت فاطمه زهراء(سلام الله عليها) در حالي که بر عمر(لعنة الله عليه) و ابوبکر(لعنة الله عليه)، خشمناک بود به شهادت رسيد. ⁽¹⁾

و لـأيّ الـأمــور تـــدفــن لــيـــلاً ..... بـضعـة المصطـفي و يعفا ثراها

ومضت وهي أعظم الناس وجدا..... في فم الـدهـر غصة من جـواها

وثـوت لايـري لها الناس مثـوي ..... اي قــدس نــعــيــمـة مــثــواهـا

          ** شد پاره تن رسول(ص)،شبانه به زير خاک **
                                                    ** عـلـت چـه بـود؟ که بـا قـلـب چـاک چـاک **

          ** رفـت از جـهـان و دلـش پـر زغـصّـه بـود **
                                                    ** گر روزگار بگريد دراين غم،بوَد چه باک **

          ** قــبــرش کـجـا و مــرقــد او در کـجـا بـود **
                                                    ** آيا تـوان که آشـکار شود آن مـزار پـاک **

منبع: «کتاب وفات حضرت فاطمه(عليهاالسلام)،ص181تا ص183.»

^{(1) صحيح بخاري، ج3، ص46 / باب غزوه خيبر، ج2، ص162، باب وجوب خمس /  صحيح مسلم، ج2، ص72 /  مسند احمد، ج1، ص6و9 /  تاريخ طبري، ج3، ص202 /  مشکل الآثار، ج1، ص48 /  سنن بيهقي، ج6، ص300 /  کفاية الطالب، ص226 /  بداية، ج5، ص285 و ج6، ص336 /  براي اطلاع بيشتر به کتاب الغدير علامه اميني، ج7، ص227 مراجعه فرمائيد.}

  با عنوان  «حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها)خشمناک وفات کرد»  بروز است.         

«اللّهم العن الجبت والطّاغوت»

«ألسَّلامُ عَلَيکِ أيَّتُهَا الصِّدّيقَة الشَّهِيدَة»

** یافاطمه(س) من عقده دل وا نکردم **
                ** گشتم ولی قـبــر تو را پـیدا نکردم **

** چـشـم انـتـظارم، مـهـدی(عج) بیـاید **
                ** تـا تـــربـــتـــت را، پــیــدا نـمــایــد **

آری!زخم های مادر، مرهم نبیند، مگر آن که مولایمان گرد غربت از ذوالفقار برگیرد و با ندای:

« أنا الصَمصامُ المُنتَقِم »
منم شمشیر برّان انتقام!

انتقام بزرگ مظلومه تاریخ را بستاند.

آری، همه میدانیم که سرخی چشم به خون نشسته حضرت فاطمه زهراء(سلام الله علیها) را مرهمی نیست، مگر دستان موعود مادر.

         ** ظلمت گرفت روی زمین را، ضیاء کجاست؟ **
                                                     ** گمـراه گشته اهل جهان، رهنما کجاست؟ **

         ** محسن(ع) بخواب و دیده زهرا(س) در انتظار **
                                                    ** صمـصام منتقم، پسر مرتضی(ع) کجاست؟ **

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي مرحوم حاج احمد دلجو، ص۱۸۸.}

«اللّهم العن الجبت والطّاغوت»