«حضرت امام حسين(عليه السلام) كعبه حقيقى است.» ^(۱)

X در ميان مساجد و عبادتگاهها، نخستين خانه پرشكوهى كه براى مردم برپا شد، كعبه بود و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز بدان جهت كه از پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله وسلم) است و پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) از امام حسين(عليه السلام)، از نظر مقام بسان كعبه است. ^(۲)

X دوّمين امتياز خانه خدا اين است كه در سرزمين پربركت مكّه، بهترين و شريف ترين نقطه روى زمين قرار  گرفته است و حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) نيز از نظر ريشه و اصالت، به پرشرافت ترين و افتخار آفرين ترين نقطه، پيوند مى خورد، همين گونه از نظر شهادتگاه و بارگاه ملكوتى اش. ^(۳)
آرى! به تعبير آن شاعر شيفته: ومن حديث كربلا والكعبه  يعني: از حديث مفاخره كعبه و كربلاء، برترى سرزمين كربلاء آشكار گرديد. ^(۴)

X كعبه پرشكوه را، ابراهيم(عليه السلام) به دستور خداوند و به دست تواناى خويش بنياد كرد و آنجا در حقيقت ساخته دست دوست خداست و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز گوشت و پوست و خون مقدّسش از حبيب خدا، حضرت محمّد مصطفي(صلى الله عليه وآله وسلم) است و مقام حضرت محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم)، فراتر از ابراهيم(عليه السلام) است، چرا كه خليل كجا و مقام حبيب كجا؟

 

X خداوند عزوجل همانگونه كه در قرآن مجيد تعبير مى فرمايد، كعبه را براى جهانيان وسيله هدايت ساخت و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز براى جهانيان مايه هدايت و نجات است، چرا كه آن گرامى مرد جهان بشريّت، با جانفشانى تمام عيار خود، دين نياى بزرگش حضرت محمّد مصطفي(صلى الله عليه وآله وسلم) را از خطر سهمگين ارتجاع و جاهليّت اموى  نجات بخشيد و در پرتو شهادت او بود كه مذهب اهل بيت(عليهم السلام) و راه و رسم خاندان وحى و رسالت آشكارگرديد.
آرى ! به حق بايد نيايش كرد كه: (بار خدايا! حسين(عليه السلام) خون قلب مقدّسش را در راه تو هديه كرد  تا بندگانت را از تاريكى و سرگردانى دروادى جهالت و ضلالت نجات بخشد ... .) ^(۵)

X خداوند اطراف كعبه پرشكوه را، حرم قرار داد و مقرّر فرمود كه در قلمرو حرم نه چيزى شكار گردد و نه كوچ  داده شود، نه درختى قطع گردد و نه گياهى چيده شود و نه گمشده اى را جز مسئول آن دست بزند.
خداوند براى شهادتگاه و مدفن شريف حضرت سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام)، حرم قرار داد و تربت مقدّس او را محترم ساخت و با اينكه خوردن خاك تحريم شده است، خوردن از تربت او را براى شفا اجازه داد. ^(۶)

 

X خداوند طواف بر گرد كعبه را از اركان اسلام قرار داد و فرمود:
... وَلِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ اِلَيْهِ سَبيلاً

براى خدا، حجّ آن خانه بر كسانى كه قدرت رفتن به سوى آن را داشته باشند واجب است و آنكه انجام ندهد  از اركان اسلام كاسته است. و زيارت حضرت امام حسين(عليه السلام) را نيز خداوند از اركان اسلام و از پايه هاى ايمان مقرّر فرمود و در روايت آمده  است كه: ترك كننده زيارت آن حضرت، ايمانش ناقص،(۷) و حرمت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) را شكسته و در حقّ او ستم  كرده است. ^(۸)

 

X در مسجدالحرام و اطراف كعبه، مسافر مى تواند نماز خويش را تمام بخواند و نيز مى تواند نمازهاى  نافله اى را كه در مسافرت نمى خواند بجا آورد و اين به دليل امتياز و شرافت بخشيدن به اين خانه هدايت و  بركت است و در كنار قبر حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز در يك محدوده خاصّى، مى توان در هنگام سفر، نماز خويش را تمام خواند. ^(۹)

 

X مكّه و سرزمين آن امّ القرى است و حضرت امام حسين(عليه السلام) نيز پدر گرانمايه امامان نور(عليهم السلام) است و اين امتيازى است كه خداوند در برابر فداكارى و نقش پرشكوه حضرت سيدالشهداء(عليه السلام) در نجات اسلام بدو ارزانى داشته است. ^(۱۰)

X نظاره متفكّرانه بر كعبه، براى آنانكه به حق امامان معصوم(عليهم السلام) عارف باشند، باعث آمرزش همه گناهان مى گردد و اندوه دنيا و آخرت را برطرف مى سازد. (۱۱) همين گونه نگرش عارفانه و عاشقانه بر سيد و سالار شهيدان امام حسين(عليه السلام) بزرگترين و شكوهمندانه ترين عبادت خداست. ^(۱۲)

 

X خداوند، مكّه را پديد آورد و پيش از گسترش بخشيدن به زمين، آن را به عنوان سرزمين مبارك و پر احترام  برگزيد، امّا در مورد كربلاء در روايت آمده است كه: (خداوند هزاران سال پيش از آفرينش سرزمين مكّه و كعبه  آنجا را به عنوان حرم امن و پربركت، برگزيد و در هنگام زلزله رستاخيز به فرمان خدا، كه همه زمين را فرا مى  گيرد و به حركت درمى آورد، کربلاء اين سرزمين مبارك همانگونه كه اينك صاف ونورانى است بالا مى رود و به صورت بوستانى پرطراوت و زيبا، از بوستانهاى بهشت و بهترين جايگاههاى بهشت برين پديدار مى شود كه  در آنجا جز پيام آوران و سفيران بلند مرتبه خداوند جاى نخواهند داشت و در ميان باغها و بوستانهاى پرطراوت و زيباى بهشت بسان ستاره اى درخشان در ميان ستارگان، نورافشانى خواهد كرد به گونه اى كه نور و  درخشندگيش ديدگان بهشت نشينان را خيره خواهد ساخت و در همان شرايط ندا در خواهد داد كه: هان!  بدانيد كه من کربلاء آن سرزمين مقدّس و پاكيزه و پربركت خدايم كه پيشواى شهيدان و سالار جوانان بهشت  نشين را در برگرفتم. ^(۱۳)

X کعبه، آن خانه مبارك، امتيازى به عنوان(حطيم) دارد كه به بركت آن، گناهان بندگان توبه كار فرو ريخته و مورد بخشايش ‍ قرار مى گيرند و  حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) نيز به بركت توسّل خالصانه و عارفانه به وجود مقدّسش گناهان گذشته و آينده فرد توبه كار مورد بخشايش قرار مى گيرد و بسان روزى مى شود كه از مادرش ولادت يافته بود. ^(۱۴)

 

X خداوند عزوجل براى انجام فريضه حجّ و طواف بر گرد كعبه، بهترين ماهها را برگزيد و انجام حجّ و طواف بر گرد اين خانه مبارك را، علاوه بر انجام عمره در طول سال، در اين ماههاى مخصوص و روزهاى مخصوص، مقرّر فرمود و براى زيارت حضرت سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام) نيز علاوه بر همه طول سال همين روزها و ماهها را برگزيد فراتر از اين در روايت است كه در روز عرفه، پيش از اينكه به عرفات و به گرد آمدگان در آن مكان مقدّس نظر كند، نخست به شيفتگان و زائران عارف و خالص كوى حسين بن علي(عليهما السلام) نظر لطف میاندازد. ^(۱۵) 

 

X خداوند متعال بر كسانى كه به نيّت حجّ و طواف بر گرد اين خانه مبارك، حركت مى كنند مقرّراتى قرار داد از آن جمله: بستن احرام، ترك علايق دنيوى چون ثروت، زن، زينت، بوى خوش، سرمه كشيدن، زير سايه  رفتن، لباس پوشيدن و ....
براى زائران كوى سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام) نيز توصيه شده است كه با وانهادن تجملاّت و علايق مادّى و با حالت تشنگى و گرسنگى با اندوه و غم كه يادآور شهادت آن گرامى و يارانش باشد، به صورت سوگوار بر او، به كويش  بشتابند. ^(۱۶)

 

X كعبه، هرگز در شبانه روز بدون طواف كننده و زائر نمى ماند و حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) نيز از روز شهادت تاكنون، بدون زائراني از آدميان و فرشتگان ... و ديگر موجودات جهان ما و جهانهاى ديگر، نبوده است. ^(۱۷)

^{(۱) سوره نور، آيه 36. (فى بُيُوتٍ اَذِنَ اللّهُ اَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ....)
(۲) بحارالانوار، ج 25، ص 6 و ج 36، ص 73.
(۳) بحارالانوار، ج 101، ص 106.
(۴) حديث مفاخره در بحارالانوار، ج 101، ص 108 آمده است .
(۵) (... وبذل مهجتة فيك ، ليستنفذ عبادك من الجهالة ....) بحارالانوار، ج 101، ص 331.
(۶) بحارالانوار، ج 101، ص 111.
(۷) بحارالانوار، ج 101، ص 4.
(۸) بحارالانوار، ج 101، ص 14.
(۹) بحارالانوار، ج 98، ص 84.
(۱۰) بحارالانوار، ج 44، ص 221.
(۱۱) بحارالانوار، ج 99، ص 62.
(۱۲) بحارالانوار، ج 43، ص 309.
(۱۳) بحارالانوار، ج 101، ص 108.
(۱۴) بحارالانوار، ج 101، ص 20 و 21.
(۱۵) بحارالانوار، ج 101، ص 85.
(۱۶) بحارالانوار، ج 101، ص 140 و 148.
(۱۷) بحارالانوار، ج 101، ص 60.}

**اللهم عجل لوليک الفرج**

بیستم ماه صفر، اربعین سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) را به پیشگاه مقدس و منور منتقم خون شهید کربلاء، حضرت بقیة الله الأعظم، امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و محبان خامس آل عباء(صلوات الله علیهم اجمعین) تسلیت و تعزیت عرض می نمائیم.

*********************** 

^{«ألسَّلامُ عَلَی القَلبِ الصَّبُور»}

      شده قاتل زينب^(س)،امون از دل زينب^(س)
                ميون همه دل ها ،امون از دل زينب^(س)

*********************** 

 «ورود اهل بيت شهيد کربلاء ديگرباره به کربلاء»

در کتاب لهوف و عوالم و منتخب طريحي مسطور است که: اهل بيت(عليهم السلام) چون از شام بيرون شدند و به عراق نزديک آمدند، نعمان بن بشير انصاري را گفتند: ما را از راه کربلاء کوچ بده و ديگر باره به کربلاء آمدند و چنان افتاد که هم در آن روز جابربن عبدالله انصاري و جماعتي از بني هاشم به قصد زيارت قبر حضرت سيدالشهداء(عليه السلام) وارد کربلاء شدند و ورود آن جماعت هم در آن ساعت بود که اهل بيت(عليهم السلام) در رسيدند. بانگ ناله و زاري و صيحه عويل و بي قراري از جانبين برخاست. مردم آن اراضي از قاضي و داني چون رسيدن حضرت علي بن الحسين و اهل بيت(عليهم السلام) را بدانستند، به قدم عجل و شتاب در رسيدند و جامه سوگواران در بر کردند و چون ابر بهاران بگريستند؛ سر و مغز را به لطمه بکوفتند و چهرگان را به زخم ناخن بر آشفتند. پس از روزي چند که داد مصائب و نوائب بدادند طريق مدينه را در پيش داشتند.

ظواهر امر دلالت دارد بر اينکه آمدن اهل بيت(عليهم السلام) به کربلاء در همان سال شهادت بوده است و يکي از ادله اين امر اين است که مردم مدينه بعد از مراجعت اهل بيت(عليهم السلام) به مدينه اطلاع از شهادت حضرت سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام) حاصل نمودند و چگونه ممکن است در ظرف يک سال آنها از جريان قتل امام و آقايشان بي اطلاع بمانند. اشکالي که بعضي نموده اند اين است که چه نحو ممکن در اين مدت کوتاه اهل بيت(عليهم السلام) با وسائل سواري آن زمان از شام به کربلاء برسند. جواب اشکال اين است که يزيد ملعون پس از آنکه متوجه شد که از نظر سياسي اشتباه بزرگي کرده در مقام برآمد که تا آنجا که ممکن است دل بازماندگان حضرت اباعبدالله الحسين(عليه السلام) را به دست آورد و از طرفي ماندن اهل بيت(عليهم السلام) در شام به ضرر او بود و خوف اين بود که انقلاب شود و از ناحيه ديگر اهل بيت شهيد کربلاء(عليهم السلام) مايل به حرکت از شام و رجوع به مدينه بودند، طبعاً يزيد ملعون بهترين وسيله آن زمان را در اختيار آنها قرار داد و سفارش آنها را به مأمورين نمود و اهل بيت(عليهم السلام) مايل بودند تجديد عهدي با قبر سيدالشهداء امام حسين(عليه السلام) بنمايند، بنابراين امکان دارد که با سرعت و شتاب کاروان را ببرند و طوري رفته باشند که همان اربعين اول کربلاء رسيده باشند و دليل عقلي برخلاف نيست تا ناچار شويم دست از ظواهر امر و شواهد برداريم. والله العالم.

^{منبع: کتاب شهید کربلاء، ص 315.}

*********************** 

 در ضمن وبلاگ *** یَا حُسَینِ مَظلُومِ(ع) *** با عنوان:

«اربعين حسيني»

 به روز است.

**اللّهم عجّل لوليک الفرج**