*** يَا فَاطِمَةَ الزَّهرَاءِ «س» ***

X

«أللَّهُمَّ کُن لِوَلیِکَ ألحُجَّةِإبنِ الحَسَن صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَعَلی آبَائِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَة وَ فِي کُلِّ سَاعَة وَلِیَّاً وَ حَافِظَاًً وقَائِداً وَ نَاصِراً و دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ أَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتِّعَهُ فیهَا طَویلاً » *** يَا فَاطِمَةَ الزَّهرَاءِ «س» ***

*** يَا فَاطِمَةَ الزَّهرَاءِ «س» ***

« هر که مهر فاطمه(س) در دل ندارد، دين ندارد ..... دين و ايمان، غير حبّ فاطمه(س) امکان ندارد »

	إقرَأ بِسمِ رَبِّکَ الَّذی خَلَق ...
27 رجب المرجب، سالروز بعثت خاتم رسولان، صاحب قرآن، افضل پیامبران، نبی مکرم اسلام، پیغمبر رحمة للعالمین، حضرت محمّد مصطفی(صلی الله علیه وآله و سلم) را به پیشگاه مقدس و منور گل سر سبد عالم هستی، حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و پیروان خاتم الأنبیاء(صلی الله علیه وآله و سلم) تبریک و تهنیت عرض می نمائیم. *********************** به روایت امام حسن عسکری(علیه السلام)، چون چهل سال از عمر شریف حضرت محمد مطصفی(صلی الله علیه و آله وسلم) گذشت؛ حقتعالی دل آن حضرت را بهترین دلها و خاشع تر و مطیع تر و بزرگ تر از همه دلها یافت. پس دیده آن حضرت را نور دیگر داد و امر فرمود که درهای آسمان را گشودند و فوج فوج از ملائکه، به زمین می آمدند و رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) نظر می کرد ایشان را. می دید و رحمت خود را از ساق عرش تا سر آنحضرت متصل گردانید. پس جبرئیل فرود آمد و اطراف آسمان و زمین را فرو گرفت و بازوی حضرت محمد مطصفی(صلی الله علیه و آله وسلم) را گرفت و حرکت داد و گفت: یا محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) ! بخوان. حضرت فرمود: چه بخوانم؟ جبرئیل گفت: « إقرَأ بِسمِ رَبِّکَ الَّذی خَلَق * خَلَقَ الإنسانَ مِن عَلَقٍ * » پس وحی های خدا را به پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم) رسانید. ⁽¹⁾ در حدیث صحیح از حضرت امام محمد باقر(علیه السلام) منقول است که: اجابت رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) را نکرد احدی پیش از امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب(علیهماالسلام) و حضرت خدیجه کبری(سلام الله علیها)؛ و بعد از آن سه سال آن حضرت در مکه پنهان و خائف بود از کافران و انتظار فرج می کشید، تا آنکه حقتعالی امر نمود حضرت محمد مطصفی(صلی الله علیه و آله وسلم) را به اظهار دعوت خود. پس آن حضرت به مسجد آمد و در حجر اسماعیل ایستاد و به صدای بلند ندا کرد: ای گروه قریش! و ای طوائف عرب! شما را می خوانم به سوی شهادت به وحدانیت خدا و ایمان آوردن به پیغمبری من و امر می کنم شما را که ترک کنید بت پرستی را، و اجابت نمائید مرا در آنچه شما را به آن می خوانم. پس قریش، پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم) را استهزاء کردند و با زبان خود، آزار آن حضرت می کردند و از ترس حضرت ابوطالب(علیه السلام) ضرر دیگر نمی توانستند به او رسانند. حضرت محمد مطصفی(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمودند: اگر ایشان آفتاب را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند و جمیع روی زمین را به من بدهند، من مخالفت پروردگار خود نخواهم کرد و لکن من یک کلمه از شما می خواهم. گفتند آن کلمه چیست؟ پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمود: گواهی دهید به یگانگی خدا و رسالت من. ⁽²⁾ ^{(1) حیوة القلوب، ج2، ص260. (2) حیوة القلوب، ج2، ص263.} ********************* قَالَ النَّبِيُ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم): أنازَعیمُ بِبَیتِ فِي ربَض الجَّنَة وَ بَیتِ في وَسَطِ الجَنَّة وَ بَیتِ فِي أعلَی الجَنَّة لِمَن تَرک المَراء وَ إن کَانَ محقّاً، وَ لِمَن تَرک الکِذب وَ إن کانَ هازِلاً، وَ لِمَن حُنُ خُلقِهِ. رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: من ضامن یک خانه در کرانه بهشت و یک خانه در وسط آن و یک خانه در مرتبه بالای آنم برای کسی که کشمکش در سخن را ترک گوید گرچه حق با او باشد، و برای کسیکه دروغ را ترک کند گرچه بطور شوخی باشد، و برای کسی که خوش اخلاق باشد. ⁽¹⁾ ^{(1) خصال، باب الثلاثه، ص162، ح170.} ********************* قَالَ الإمام الصّادِقُ(عَلَیهِ السَّلامُ):إنَّ إبلیسَ إربَعَ رنّات:أوَّلهنَّ یَومُ لَعن،وَ حینَ إهبِطَ إلَي الأرضِ، وَ حینَ بَعَثَ مُحَمَّد(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم) عَلی حینَ فترَة مِن الرُّسُل، وَ حینَ أنزلَت أمُّ الکِتاب. امام جعفرصادق(علیه السلام) فرمودند: ابلیس چهار بار ناله کرد: 1ـ اولین ناله اش روزی بود که از رحمت خدا دور شد. 2ـ هنگامیکه به زمین فرود شد. 3ـ وقتی که حضرت محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) به هنگام خاموش چراغ هدایت پیغمبران، به پیغمبری مبعوث گردید. 4ـ موقعی که سوره فاتحه بر پیغمبر فرود آمد. ⁽²⁾ ^{(2) خصال، باب الأربعة، ص291، ح141.} ********************* قَالَ النَّبِيُ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم):یاعَلي! سَألتُ رَبّي فِـیکَ خَمـسَه خِـصـال فَأعطـاني، أمّا أوَّلَها فَسَألتُ رَبّـي أن أکُـونَ أوَّلَ مـَن تَـنشَـقُّ عَـنـهُ الأرضِ وَ أنـفـضُ الـتـُّراب عَـن رَأسـي وَ أنـتَ مَـعــي، فـَأعـطـانـي؛ وَ أمــّا الـثّـانـية فسألـتُ رَبّي أن یَـقـفـنـِي عِـنـدَ کــَفّـة الـمـیـزَانِ وَ أنـتَ مَـعي فَـأعـطـانـي؛ وَ أمّـَا الثّـالِثـَه فَسألتُ رَبِّي أن یَـجـعـَـلَکَ فِـي الـقـِیـامـَةِ صـاحِـب لـِوائي، فَـأعـطـانـي؛ وَ أمّـا الرّابِعَـة فـسـألـتُ رَبـّي أن یَـسـقِـي اُمّـتـي مِـن حَـوضي بِیَـدِک، فَأعطـاني؛ وَ أمَّا الخـامـِسَة فـَسألتُ رَبِّي أن یَجعَـلَکَ قائِدَ اُمّتي إلَي الجَنَّة فَأعطاني؛فَالحَمدُ لِلّهِ الَّذي مِنَّ عَلَيّ بِذلِک. رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) به امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) فرمودند:یا علی! از پروردگار خود درباره تو پنج چیز درخواست کردم و به من عطا فرمود. نخستین درخواستم این بود که، اولین کسی که از شکاف زمین بیرون شود و خاک از سر خود بیافشاند، من باشم و تو نیز با من باشی.خداوند این خواسته را به من عطا فرمود. دومین درخواستم از پروردگارم این بود که، مرا اجازه دهد تا در کنار کفه ترازوی اعمال بایستم و تو نیز با من باشی و این درخواستم را نیز به من عطا فرمود. سومین درخواستم از پروردگارم این بود که تو را در روز رستاخیز پرچمدار من قرار دهد و آن بزرگترین پرچم های الهی است که به دست توست و بر آن نوشته شده است: « رستگاران کسانی هستند که به بهشت رسیده اند. » و درخواستم را به من عطا فرمود. چهارمین درخواستم از پروردگارم این بود که، امت مرا با دست تو از حوضم سیراب فرماید و درخواستم را به من عطا فرمود. پنجمین درخواستم از پروردگارم این بود که، تو را پیشرو قافله امتم به بهشت قرار دهد و درخواستم را به من عطا فرمود. سپاس خدای را که با پذیرش این درخواست ها، بر من منت نهاد. ⁽³⁾ ^{(3) خصال، باب الخمسة، ص349، ح93.} ********************* قَالَ النَّبِيُ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم): تَـقـَبَّلـوا لي بِسِتِّ آَتَـقـَبَّلُ لَکُم بِالجَنَّةِ إذا حَـدَّثـتـُم فَلا تَکـذِبـُوا، وَ إذا وَعَـدتـُم فَلا تَخلِِفُوا، وَ إذا أئـتـمـنـتـم فَـلا تَـخـُونـُوا، وَ غَـضّـُوا أبـصـارَکُم وَ احـفـَظــُوا فُــروجَـکُـم وَ کـفّـُوا أیـدیـَکُــم وَ الســِنـَتَـکُــم. رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: شش عمل را برای من عهده دار شوید، تا من بهشت را برای شما عهده دار شوم: ــ چون سخنی نقل کنید، دروغ نگویید. ــ و چون وعده دهید، تخلّف نکنید. ــ و چون بر چیزی امین شدید، خیانت به امانت نکنید. ــ و چشمان خود را از نامحرم بپوشید. ــ و دامن خود را آلوده نکنید. ــ و دست و زبان خود را نگه دارید. ⁽⁴⁾ ^{(4) خصال، باب الستة، ص 358، ح5.} ********************* عَن ابي ذَر(رَحمَة الله عَلَیهِ) قَالَ: أوصاني رَسُولُ اللهِ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم) بِسَبعِ أوصاني أن أنظُر إلي مَن هُوَ دوُنِي، وَ لاأنظُر إلي مَن هُوَ فَوقي، وَ أوصاني بِحُُبِّ المَساکین وَ الدُنُوّ مِِنهُم، وَ أوصاني أن أقُول الحَقَّ، وَ إن کانَ مرُّاً، وَ أوصاني أن أصل رَحِمي وَ إن أدبرت، وَ أوصاني أن لاأخافُ فِي اللهِ لَومة لائِم، وَ أوصاني أن أستَکثرُ مِن قول« لاحَولَ وَ لاقُوَّة إلاّ بِاللهِ (العَليّ العَظیمِ) » فَإنَّها مِن کُنُوزِ الجَنَّة. ابي ذر(رحمة الله علیه) گوید: رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) به من هفت سفارش فرمودند: ــ به من سفارش فرمود که به زیر دست خود نگاه کنم نه به بالا دست خود؛ ــ و به من سفارش فرمود به دوستی با اشخاص بی بضاعت و نزدیک شدن با آنان؛ ــ و به من سفارش فرمود که حق را هر چند ناگوار و تلخ باشد بگویم؛ ــ و به من سفارش نمود که صله رحم خویش کنم هر چند او از من رو گردان باشد؛ ــ و به من سفارش فرمود که در راه خداوند از سرزنش کسی نترسم؛ ــ و به من سفارش فرمود که ذکر شریف« لاحول و لاقوة الاّ بالله (العلی العظیم) » را بسیار بگویم که از گنجینه های بهشتی است. ⁽⁵⁾ ^{(5) خصال، باب السبعة، ص385، ح12.} ********************* قَالَ النَّبِيُ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم): حُبّي وَ حُبّ أهلُ بَیتي نافِعُ في سبعَة مَواطِن، أهوالهُنَّ عَظیمَة: عِندَ الوَفاة وَ في القَبر، وَ عِندَ النُشور، وَ عِندَ الکِتاب، وَ عِندَ الحِـساب وَ عِندَ المـیزانِ، وَ عِندَ الصِّـراط. رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: برای شیعیان و دوستان امیرالمؤمنین علی(علیه السلام)و همچنین دوستی من و دوستی خاندانم در هفت جا که بسی هولناک است سودمند است: ــ در دم جان سپردن؛ ــ و در میان گور؛ ــ و به هنگام رستاخیز؛ ــ و در موقع دریافت نامه عمل؛ ــ و به وقت حساب؛ ــ و در پای میزان؛ ــ و در گذشتن از صراط. ⁽⁶⁾ ^{(6) خصال، باب السبعة، ص405، ح49.} ********************* عَن الإمام الصّادِقُ(عَلَیهِ السَّلامُ): عرجَ النَّبِيُ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم): مِائَةَ وَ عَشرین مَرَّة ما مِن مَرَّة إلاّ وَ قَد أوصي الله عَزَّوَجلَّ فِیها النَّبِيُ(صَلَی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم) بِالولایَة لِعَلیٍّ و الأئِـمَة المَعـصُومين(عَلَیهِمُ السَّلام) أکـثَرُ مِمّا أوصاه بِالـفَرائِض. امام صادق(علیه السلام) فرمودند: رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) یکصد و بیست بار معراج فرمود و هیچ بار نشد مگر اینکه خدای عزّوجلّ او را به ولایت امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السلام) و امامان معصوم(علیهم السلام) توصیه فرمود بیش از آن که به واجبات تـوصـیـه مـی فـرمـود. ⁽⁷⁾ ^{(7) خصال، باب الواحد الی المأئة، ص726، ح3.} اللّهم عجّل لوليک الفرج**
2 نوشته شده در دوشنبه سی ام مرداد 1385ساعت 20:14 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)

	درود بي پايان خدا بر ابوطالب(ع)و محبانش باد و لعنت و نفرين ابدي بر دشمنانش
۲۶ رجب المرجب، سالروز وفات سید و سرور مکه، مظلوم تاریخ رسالت، پدر بزرگوار آقا اميرالمؤمنين علي(عليه السلام)، حضرت ابوطالب(عليه السلام) را به پيشگاه مقدس امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) و تمامي شيعيان و دوستداران آنحضرت تسليت عرض مي نمائيم. ابــوطــالــب(عليه السلام) يکه تاز ميدان جهاد و استقامت در دوران سياه جاهليت و ظلمتکده قريشيان بود. ابــوطــالــب(عليه السلام) ماه تاباني که نور پرفروغش از آفتاب درخشان محمدي برگرفته و فرياد بلندش در سرزمين بطحا،انعکاس آواي نازنين پيامبر(صلی الله علیه و اله وسلم)در کلمه "لا اله الا الله محمّد رسول الله"بود. ابــوطــالــب(عليه السلام) مريد بي چون و چراي حضرت محمد(صلی الله علیه و اله وسلم) که ميل و عشقش به صاحب رسالت در مجاري جسم و جانش جاري بود و همواره در ره عاشقي گام مي نهاد تا آن دم که به يقين رسيد و جاذبه رب الارباب ،او را به اعلي اعليين برد و در رثايش رسول خدا گريه کنان فرمود: «عموي گرامي!در کودکي مرا تربيت کردي و در يتيمي مرا در آغوش گرفتي و در بزرگسالي ياريم کردي، خداوند تو را جزاي خير دهد.» یعقوبی در تاریخش گوید که: وفات ابوطالب(عليه السلام) آنچنان قلب رسولخدا(صلی الله علیه و اله وسلم) را آزرد و او را محزون و غمگین ساخت و آنقدر مرگ ابوطالب(عليه السلام) بر برادرزاده اش گران آمد که آن سال را « عــام الـحـزن » نامید. *********************** وقتی حضرت ابوطالب(عليه السلام)، پدر بزرگوار حضرت امیرالمؤمنین علی(عليه السلام)، در شِعب ابوطالب از دنیا رفت؛ امیرالمؤمنین حضرت علی(عليه السلام) به پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) خبر داد.پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) ناراحت شد و اظهار تأسف شدیدب نمود و حزن و اندوه در چهره مبارکش نمایان شد. به امیرالمؤمنین حضرت علی(عليه السلام) فرمود: وقتی غسل و کفن نمودی و جنازه عمویم حضرت ابوطالب(عليه السلام) آماده شد، مرا خبر کن. چون جنازه مطهر حضرت ابوطالب(عليه السلام) آماده شد، پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) رفت زیر جنازه عمویش حضرت ابوطالب(عليه السلام) و فرمود: عمو جان! تو صله رحم نمودی، مرا در کودکی کفالت و تربیت کردی و در بزرگی یاری ام نمودی و محبت کردی، خدا به تو جزای خیر عنایت کند. سپس پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) رو کرد به مردم و فرمود: به خدا قسم برای عمویم حضرت ابوطالب(عليه السلام) آنچنان شفاعتی میکنم که جنّ و انس تعجب کنند. ⁽¹⁾ امام محمد باقر(عليه السلام) فرمود:وقتی حضرت ابوطالب(عليه السلام) از دنیا رفت، مسلمان و با ایمان بود؛ و اشعار حضرت ابوطالب(عليه السلام) دلالت بر ایمان او می کند. و همچنین محبت و یاری او نسبت به پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) و اینکه امر کرد به فرزندانش جعفر و علی(علیهماالسلام) که ایمان به پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) بیاورند. ⁽²⁾ امام صادق(عليه السلام) فرمود: مَثَل حضرت ابوطالب(عليه السلام) مَثَل اصحاب کهف بود. حضرت ابوطالب(عليه السلام) ایمانش را مخفی می داشت و اظهار شرک می نمود و خدا به او دو بار اجر می دهد، و از دنیا خارج نشد مگر اینکه خدا بشارت بهشت به او داد. شبی که حضرت ابوطالب(عليه السلام) از دنیا رفت، جبرئیل نازل شد و گفت: ای محمّد(صلی الله علیه و آله و سلم)! از مکه هجرت کن که دیگر بعد از ابوطالب(عليه السلام) یاوری نداری. ⁽³⁾ ^{(1) بحارالأنوار، ج35، ص125. (2) بحارالأنوار، ج35، ص117. (3) بحارالأنوار، ج35، ص111.} اللّهم عجّل لوليک الفرج**
2 نوشته شده در دوشنبه سی ام مرداد 1385ساعت 6:54 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)

	السلام علیک یا باب الحوائج یا موسی بن جعفر(ع)
*«يَا بَابَ الحَوائِج،يَا مُوسَي بنِ جَعفَر(ع)»* شهادت مظلومانه و جانسوز هفتمین پیشوای شیعیان، والد مکرم حضرت علي بن موسي الرضا(علیهماالسلام)، باب الحوائج الي الله، حضرت امام موسی بن جعفر الکاظم(علیهماالسلام) را به پیشگاه مقدس و منور قطب عالم امکان، بقیة الله في الأرضین، حضرت حجة بن الحسن العسکري(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و تمامی شیعیان و محبان آنحضرت تسلیت و تعزیت عرض می نمائیم. مـهـدی(عج) بـیـا در گـوشـه زنـدان نظر کن بــا دیـــده گــریــان عــیــادت از پـــدر کــن بر گو به زهراء(س) مادرت، سرت سلامت دیــدار مــوســی(ع) و تــو در روز قـیـامـت *********************** قَالَ مُوسَي بنِ جَعفَرِ الکاظِم(عَلَیهِمَاالسَّلام): یا هشام! أفضَلُ ما یَتَقَرَّبُ بِهِ العَبد الي اللهِ بَعدَ المَعرِفَة بِهِ الصَّلاة،وَ بَرُّ الوالِدَین، وَ تَرکِ الحَسَد وَ العُجب وَ الفَخر. امام موسی بن جعفر الکاظم(علیهماالسلام) فرمودند: ای هشام! بهترین وسیله تقرب بنده به خدا پس از شناختن او نـماز است، و خـوش رفتاری با پـدر و مـادر، و ترک حسد و خودبینی و بالیدن.⁽¹⁾ ^{(1) تحف العقول، ص412، ح1.} ********************* قَالَ مُوسَي بنِ جَعفَرِ الکاظِم(عَلَیهِمَاالسَّلام): إیّاک أن تَمنَعُ فِي طاعَةِ اللهِ، فَتَنفَقُ مِثلیهِ فِي مَعصیَةِ اللهِ. امام موسی بن جعفر الکاظم(علیهماالسلام) فرمودند: مبادا در راه خدا از صرف مال دریغ کنی،پس دو برابرش را در نافرمانی خدا خرج کنی. ⁽²⁾ ^{(2) تحف العقول، ص432، ح7.} ********************* قَالَ مُوسَي بنِ جَعفَرِ الکاظِم(عَلَیهِمَاالسَّلام): لَیسَ حُسنَ الجَوار کَفُّ الأذي وَلکِن حُسنِ الجَوار الصَّبر عَلَي الأذي. امام موسی بن جعفر الکاظم(علیهماالسلام) فرمودند:خوش همسایگی تنها بی آزاری نیست ، بلکه خوش همسایگی صبر بر آزار همسایه است. ⁽³⁾ ^{(3) تحف العقول، ص432، ح13.} ********************* «مسموم وا اماما...شهيد وا اماما» مــن مـرغ بـی بـال و پـرم شــد لـحــظـه هــای آخــرم از بس که سیلی خورده ام هــســتــم شـبــیـه مـــادرم دیگر لـب من،از ناله افتاد مُردم به کـنج زنـدان بغـداد اللّهم عجّل لوليک الفرج**
2 نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مرداد 1385ساعت 16:14 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)

	داستان فتح خیبر
من عـلـي ام که خـدا قـبـلـه نما ساخت مرا جز خدا و نبي(ص) و فاطمه(س) نشناخت مرا من که يکباره در از قـلـعــه خـــيــبــر کندم داغ زهـراء(س) به خدا از نفس انداخت مرا *«داستان فتح خيبر»* در روز 24 رجب المرجب، سنه 7، فتح خيبر و قتل «مرحب يهودى» بر دست معجز نماى حضرت اسدالله الغالب على بن ابيطالب(عليه السّلام) واقع شد. بدانكه چون رسولخدا(صلي الله عليه وآله وسلم) با اصحاب به جنگ خيبريان رفت و قلعه قموص را محاصره كرد هر روز يك تن از اصحاب، علَمى برگرفت و به مبارزت شتافت و شبانگاه فتح ناكرده باز گشت. از جمله، يك روز «ابوبكر» راءيت و پرچم را گرفت و رفت و هزيمت شده برگشت و روز ديگر «عمر» علَم برداشت و بى نيل مقصود بازشتافت؛ چنانچه ابن ابى الحديد كه از بزرگان علماء سنت و جماعت است در قصيده خود در فتح خيبر باين مطلب اشاره كرده است. شيخ ازرى بنحو ديگر عذر خواسته و فرموده: * ان يكن فيهما شجاتة قرم ... فلماذا فى الدين ما بذلاها * * ذخراها لمنكر و نكير ... ام الخبار مالك ذخراها * و بالجمله شباهنگاه كه «عمر» باز آمد رسولخدا(صلي الله عليه وآله وسلم) فرمود فردا اين عَـلَم را به مردى دهم كه ستيزنده ناگريزنده است دوست ميدارد خدا و رسول را و خدا و رسول او را دوست ميدارند و خداى تعالى خيبر را بدست او فتح كند. همه اصحاب آرزومند اين دولت شدند و نداشتند كه بهره كه شود. روز ديگر رسولخدا(صلي الله عليه وآله وسلم) فرمود: او را حاضر كنيد. سلمة بن الاكوع برفت و دست اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) را گرفته به نزديك پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم) آورد. رسولخدا(صلي الله عليه وآله وسلم) آن حضرت را پيش خواست و سر او را در كنار گرفت و آب دهان به چشمهاى او بچكاند يا بماليد و گفت خدايا زحمت گرما و سرما از او بردار، از آن پس على مرتضى(عليه السلام) را درد چشم عارض نشد و از هيچ گرما و سرما آزرده نگشت. پس رسولخدا(صلي الله عليه وآله وسلم) زره خويشتن را بر او پوشانيد و ذوالفقارش بر كمر بست و علَم بدو سپرد. « واركبه بغلته ثم قال امض يا على » جبرئيل بر يمين؛ و ميكائيل بر يسار؛ و عزرائيل از پيش روى؛ و اسرافيل از پشت سر؛ و نصرت خدا بر فوق؛ و دعاى من نيز از پشت سر توست. و هم آن حضرت را فرمود كه در قتال تعجيل منماى و روان شو تا در عرصه ايشان فرود شوى، آنگاه مسلمانى بر ايشان عرض كن. « فوالله يهدى الله بك رجلا واحدا خير لك من ان يكون لك حمرالنعم » پس اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) علَم بگرفت و تا پاى حصار قموص برفت و علَم را بر تلى بنشاند و اشعارى در باب شجاعت خود فرمود يك تن يهودى از بالاى حصار ندا در داد كه تو كيستى فرمود: * انا عـلى و ابن عبد المطلب * * متهذب ذوسطوه و ذوحسب * يهودى گفت: «غلبتم و ما انزل على موسى» پس حارث جهود، برادر مرحب، با چند تن از قلعه بيرون شد و آغاز مبارزت نهاد و دو تن از مسلمين را شهيد ساخت.اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) چون اين بديد بر او تاخت و بي توانى كارش بساخت. مرحب چون برادر را كشته بديد مانند ديو ديوانه از قلعه بيرون شتافت و هيچكس از جهودان به جلادت و شجاعت او نبودند دو زره در برداشت دو عمامه به سر بسته خودى بر زبر نهاده و با آن همه سنگى مانند دست آسى از سوراخ كرده بر بالاى آن نهاده و دو شمشير حمايل كرده و نيزه بر دست گرفته كه سنان آن سه من ميزان ميرفت، پس مانند اژدهاى دمنده به ميدان آمد و رجز خواند: « قد علمت خيبر اين مرحب ... ساكى السلاح بطل مجرب» از مسلمانان هيچكس نبود كه با او هم ترازو، تواند شد لاجرم على مرتضي حضرت علي(عليه السلام) چون شير غضبان بر وى در آمد و رجز خواند: «انا الذى سمتنى امى حيدره ... ضرغام احام وليث قورة» مرحب چون رجز اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) را شنيد به ياد آورد آن خوابى را كه همى ديد شيرش ميكشيد سخت بترسيد و هم دايه كاهنه او وقتى او را گفته بود كه بر همه كسى غلبه توانى كرد الا آنكس كه نام او «حيدر» باشد كه اگر با او جنگ كنى كشته شوى و چون از رجز آن حضرت اين نام بشنيد فرار كرد شيطان بصورت حبرى ممثل شده به مرحب گفت حيدره بسيار است از بهرچه ميگريزى؟ تو رزم ميكن تا من جهودان را به مدد تو دعوت كنم و چون او را بكشى سيد قوم شوى. پس مرحب، دل قوى كرده باز شتافت و خواست كه پيش دستى كند كه اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) او را مجال نگذاشت و ذوالفقار بر سرش فرود آورده چنانكه دستاس و خود آهنين و دستارها را چاك زد و تيغ از حلقش بگذشت و او را دو پاره ساخت و بخاك در انداخت. پس از قتل «مرحب» مسلمانان حمله بردند و از جهودان بسى كشتند و اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) نيز جمعى از صناديد جهودان را بكشت، پس «داود بن قابوس» و «ربيع بن ابى الحقيق» و «عنتر» و «مره» و «ياسر» و «ضجيج» كه تمام از صناديد و شجعان و ابطال يهود بودند يك يك به ميدان حضرت علي(عليه السلام) در آمدند و هريك رجز خواندند و طمع در كشتن اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) نمودند آن حضرت يك يك رجزها را جواب داد و ايشان را با تيغ بگذارنيد. پس از آن، آن شير يزدان و امير مردان تيغ در جهودان گذاشت و از چپ و راست ايشان را بخاك هلاك انداخت. چندانكه جهودان هزيمت شده راه قلعه پيش داشتند و آن حضرت از قفاى ايشان مى تاخت كه ناگاه در گرمكاه حرب جهودى از ميان انبوه جلادتى كرد و ضربت بر دست آن حضرت فرود آورد چنانكه سپر به زير افتاد جهودى ديگر نيز دليرى نمود آن سپر را بربود و بحصار در گريخت. حضرت علي(عليه السلام) را از كردار او آتش خشم زبانه زدن گرفت، گويند آنگاه كه خشم كردى موى بدن مباركش سر از چشمه هاى زره بر آوردى. بالجمله مانند هزبر غضبان از پس پشت جهودان حمله ور بگشت و ايشان به قلعه قموص گريختند، حضرت علي(عليه السلام) چون بكنار خندق رسيد بدان سوى جستن فرمود جهودان همدست شده به چالاكى دروازه قموص را به بستند، آن حضرت با شمشير كشيده به پاى دروازه آمد و بي توانى چنگ زد و آن در آهنين را كه هشتصد من ياسى و سه هزار من بميزان ميرفت، بگرفت و چنان جنبشى داد كه تمامت آن قلعه را لرزشى سخت افتاد بحدى كه «صفيه» دختر «حى بن اخطب» از فراز تخت بزير افتاد و در چهره او جراحتى پديد آمد. بالجمله آن در آهنين را به يك جنبش از جاى بكند و بر فراز سر برده بگونه سپر منقلب همي داشت و لَختى رزم بداد. جهودان كه چنين ديدند به بيغوله گريختند، پس حضرت علي(عليه السلام) آن در را بر سر خندق قنطره كرد و خود در ميان خندق بايستاد و چون آن خندق پهناور بود، اندر از گران تا گران را رسائى نداشت اميرالمؤمنين حضرت علي(عليه السلام) آن در را به يك سوى خندق مي چسبانيده و لشكريان را فرمان ميداد تا برفراز در انبوه ميشدند، آنگاه در را بدان جانب مي چسبانيد تا بيرون شده در پاى ديوار قلعه جمع ميگشتند. بدين گونه، جماعت را از خندق در گذرايند و در انجام اين كار پاهاى مباركش بر زمين نبود و سه روز بر آن حضرت گذشته بوده كه گرسنه بود پس آن در را به چند ذراع دور افكند و اين منقبتى است كه عامه و خاصه نقل كرده اند و خود آن حضرت در روز شورا به آن احتجاج كرد و كسى انكار ننمود و حسان و ديگر شعراء آنرا بنظم در آوردند. ^{منبع: کتاب فيض العلام فى عمل الشهور و وقايع الايام؛ باب يازدهم:وقايع و اعمال ماه مبارك رجب/ مؤ لف: مرحوم آية اللّه آقاى حاج شيخ عباس قمى(ره)} اللّهم عجّل لوليک الفرج
2 نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم مرداد 1385ساعت 15:9 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)

	بیابیا ای گل نرجس ...
حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) فرمودند: هرگاه در امت من ده خصلت ظاهر شود، خداوند ایشان را به ده چیز عقوبت کند. گفته شد: یا رسول الله! چیست آن ده خصلت؟ فرمودند: ــ هر گاه دعا کم کنند؛ بلا نازل شود. ــ هر گاه صدقات(قرض،هدیه،وقف،مطلق قدمهای خیر و انفاقات خیریه) را ترک کنند؛ مرض ها زیاد شود. ــ هر گاه زکات را منع کنند؛ چهارپایان بمیرند. ــ هر گاه سلطان جور کند؛ منع باران شود. ــ هر گاه زنا در ایشان بسیار شود؛ مرگ ناگهانی در ایشان زیاد می شود. ــ هر گاه ربا زیاد شود؛ زلزله ها زیاد شود. ــ هر گاه بخلاف آنچه خدا نازل فرموده حکم کنند؛دشمن ایشان برایشان مسلط شود. ــ هر گاه نقض عهد و پیمان کنند؛ خداوند ایشان را مبتلا به قتل سازد. ــ هر گاه کم فروشی کنند؛ خداوند ایشان را به سال های خشک و قحط بگیرد. سپس این آیه را تلاوت فرمودند: « ظَهَرَ الفَسادُ فِي البَرِّ وَ البَحرِ بِما کَسَبَت أیدي النّاسِ لِیُذیقَهُم بَعضَ الَّذي عَمِلُوا لَعَلَّهُم یَرجِعُون » « فساد در دریا و خشکی ظاهرشد بسبب آنچه دست مردم کسب کرده تااینکه بچشاند ایشانرا اثر بعضی از آنچه عمل کرده اند تا شاید برگشت کنند.» ^(۱) ^{(۱) سوره الروم، آیه ۴۱. منبع: کتاب مهدی منتظر"علیه السلام"، ص102، ح11.} اللّهم عجّل لوليک الفرج
2 نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم مرداد 1385ساعت 9:40 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)