|
|
برگشتن ذوالجناح به خیمه ها |
|
|
« ذوالجناح »
** تــن راکـب، نـهـان در مـوج خــون بـود ** ** سرشک از دیده، درهـر صیحه میریخت ** ** بـه فـکـر چـاره، آن بـیـچـاره می گـشت ** ** دو دســتـش، گــشـت پــای آن بـدن خــم ** ** تـن صـد پـاره را، در مـوج خـون جست ** ** نــهــاد، آن تــشـنـه در مــیــدان دویـــده ** ** هـمـه عــالــم، فــدای کــشــتــه ای بــاد ** ** وفـــا را زنـــدگـی، در مـکــتــبــش بــود ** ** ز اشـکـش دشـت را، دریای خــون کرد ** ** بــرون از قـــتــلــگه، بـی راکـــب آمـــد ** ** صــــدای نـــالــه اش را، تـــا شــنـیـدنــد ** ** یـکـی از غــم، گـریـبـان چـاک می کـرد ** ** یـکـی پوشـاند، ز اشـک خـود زمـین را ** ** چـراغ مــحـفـل طــاهــا ، ســکــیــنـه(س) ** ** کـه ای گـم کـرده راکـب ، راکـبــت کـو؟ ** ** چـرا از تــیــر دشـمـن ، شـسـتـه بـالــت ** ** بـگـو ای پـیـکرت، گــردیـده صـد چــاک ** ** تـو صورت شسته ای، از خـون مـظلوم ** ** تـو کـه، آتــش فــرو ریــزی ز ســیــنــه ** ** چـو خـنــجــر، بـر گــلــوی او نــهــادنــد **
|
||
|
2
نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم بهمن 1384ساعت 14:6 توسط کنیزان حضرت زهراء(س)
|
||