«ألسّلام عليک يااهل بيت النبوّة»

روز 25 ذي الحجة الحرام روز شريفى است و روزي است كه «هـل أتـى» در حق اهل بيت(عليهم السلام) نازل شده بجهت آنكه سه روز، روزه گرفتند و افطار خود را در هر سه شب به مسكين و يتيم و اسير دادند و به آب خالص، افطار نمودند.

شايسته است كه شيعيان اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) در اين ايام، تاءسى به موالى خود نمايند در تصدق بر مساكين و ايتام و سعى در اطعام ايشان و روزه بدارند و چون بعض علما، اين روز را، روز مباهله مى دانند، زيارت جامعه و دعاى مباهله را در اين روز خواندن، مناسب است.

^{منبع: کتاب فيض العلام فى عمل الشهور و وقايع الايام/ مؤ لف: مرحوم حاج شيخ عباس قمي /باب چهارم : وقايع و اعمال ماه ذى الحجة الحرام}

**اللّهم عجّل لوليك الفرج**

روز بیست و چهارم ذی الحجة الحرام بنابر اشهر روزیست که مباهله کرد رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) با نصارای نجران، و نازل شدن «آیه تطهیر» در شأن پیغمبر و اهل بیتش (علیهم السلام)، و نازل شدن آیه «إنّما وَلِیَّکُمُ اللّهُ» در شأن حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) که در حال رکوع انگشتر خود را به سائل دادند. 

روزی مأمون به امام هشتم(علیه السلام) عرض کرد:به من خبر بده به بزرگترین فضیلتی که در قرآن برای امیرالمؤمنین(علیه السلام) ذکر شده چیست؟
حضرت فرمود: بزرگترین فضیلت جریان مباهله نصارای نجران است که خداوند متعال به پیغمبرش فرمود: کسی که گفتگو و محاجه می کند با تو دربارۀ قرآن بعد از آنکه خودت به حقّانیت قرآن پی برده ای پس بگو بیائید بچه هایمان را و بچه هاتان را و زنانمان را و زنانتان را و خودمان را و خودتان را جمع کنیم و تضرّع و نفرین کنیم به سوی خدا و لعنت را بر دروغگویان قرار بدهیم. ^(۲)

در شأن نزول این آیه آمده است که نصارای نجران،گروهی را فرستادند خدمت پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) که با پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) گفتگو کنند؛
پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) طبق فرمان الهی آنها را دعوت به مباهله نمود، آنها تا فردای آنروز مهلت خواستند، وقتی برگشتند اُسقف و کشیش شان به آنها گفت فردا که می روید اگر دیدید پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) با زن و بچه اش آمده مباهله نکنید، ولی اگر دیدید با اصحابش آمده مباهله کنید،چیزی نیست.

فردا که آمدند دیدند پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) دست حضرت علی(علیه السلام) را گرفته و امام حسن(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) جلو پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) پشت سر پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) حرکت می کنند، و از آن طرف هم نصارای نجران با اُسقفشان می آیند،اُسقف پرسید اینها کیانند؟ گفتند این پسر عمو و داماد پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و محبوب ترین افراد است نزد پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم)، و این دو فرزندان دختر پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) اند و آن زن هم دخترش حضرت فاطمه زهراء (علیها السلام) است که عزیزترین مردم است برای پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و نزدیکترین آنها به قلب پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) است.

پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) جلو آمد و روی کُندۀ زانو نشست ، اسقف گفت بخدا قسم همچنانیکه انبیاء برای مباهله می نشستند،نشست.به او گفتند برو جلو برای مباهله.گفت:من صورتهائی را می بینم که اگر از خدا بخواهند کوهی را از جا بکند دعایشان را مستجاب می کند، مبادا مباهله کنید که هلاک می شوید و در روی زمین نصرانی باقی نمی ماند تا روز قیامت؛ و گفت یااباالقاسم ما مباهله نمی کنیم و لیکن مصالحه می کنیم، پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) با آنها مصالحه کرد به دو هزار حوله، که هر حوله ای چهل درهم ارزش داشت و به اینکه اگر در یَمن نیاز به اسلحه شد سی عدد زره و نیزه و اسب ، عاریه بدهند و پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) ضامن آنها شد و قرارداد نوشتند.

پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:قسم به خدائی که جانم در قبضه قدرت اوست اگر تن به مباهله می دادند همه آنها مسخ می شدند و همه بیابان آتش می گرفت و به یک سال نمی خورد که همه هلاک می شدند. ^(۳)

   ^{(۱) سورۀ مبارکه آل عمران،آیه ۶۱.
(۲) بحارالأنوار، ج۳۵، ص۲۵۷.
                (۳) مجمع البیان.و فضائل الخمسه،ج۱،ص۲۴۵.}

"يا صاحب الزّمان عجّل ظهورک"

«یاأمیرالمؤمنین ادرکني»

«مَعاشِرَ النّاسِ:إنَّ اللّهَ قَد أمرني وَ نَهاني، وَ قَد أمرتُ عَلیاً وَ نهیتُهُ باَمرِهِ، فَعِلمُ الأمرِ و النهي لَدَیهِ، فاسمَعُوا لِأمرِهِ تَسلَمُوا، وَ أطیعُوهُ تهتَدُوا، وَانتَهُوا لنَهیهِ تَرشُدُوا، وَ صیروا إلَی مُرادِهِ وَ لاَ تَتفَرَّقَ بکُمُ السُبُلَ عَن سَبیِلِهِ.»

یعنی:ای مردم همانا خدا به من امر و نهی فرمود، و من امر و نهی او را به عليّ (علیه السلام) اعلام نموده و یاد دادم، پس او امر و نهی خدا را از جانب پروردگار (عزّوجلّ) آگاه است، پس شما امر او را بشنوید و اجرا کنید، و از اطاعت نمائید، رستگار می شوید، و کارهایی که او نهی می کند انجام ندهید، ارشاد و هدایت خواهید شد، و بسوی منظور او رهسپار شوید، و راههای پراکندۀ دیگر شما را از راه او منحرف نساخته و پراکنده نسازد.

 
«مَعاشِرَ النّاسِ:أنَا صِراطُ اللّهِ المُستَقیم، الّذي آمُرُکُم باتَّباعِهِ ثُمَّ عَليٌّ مِن بَعدِي ثُمَّ وُلدي مِن صُلبِهِ،
أئِمةُ الهُدَی، یهدُونَ إلَی الحَقِ وَ بِهِ یعدِلُونَ.»

یعنی:ای مردم من راه راست بسوی خدا هستم، آن راهی که خدا امر فرمود که از آن پیروی کنید، پس از من ، عليّ (علیه السلام) و سپس فرزندان من که از صلب عليّ (علیه السلام) می باشند پیشوایانی هستند که بسوی حق و حقیقت هدایت میکنند، و برگشت آنها به طرف او است. ^(۱)

                                                                                                                                         ^{(۱) فرازی از خطبه غدیر.}

***********************

حروف مقطّعه قرآن کریم، پس از حذف مکرّرات، این جمله میشود:

«صِــرَاطُ عَــلــيٍّ حَــقٍّ نــُمــسِــکُــه»
یعنی: راه علی (علیه السلام) راه حقّی است که ما آن را نگهداری می کنیم.

     ** تــــوحــــیــــــد لا اله الا الله اســـت **
                 ** اســلام مـحـمـّـداً رسـول الله اسـت **

     ** با این دوسخن کسی بجایی نرسید **
                 ** چون رمز سخن علی ولیّ الله است **

"يا صاحب الزّمان عجّل ظهورک"